Tougher measures to control encroachment

Two state agencies have come together to tighten measures to prevent forest encroachment after finding that more than 6,000 Rai of mangrove forests have been destroyed during the last decade.

Under the joint Department of Special Investigation and the Department of Coastal Resources and Marine, thousands of officers and devices such investigation closedcircuit TVs, satellite imagery and unmanned aerial vehicles are being used to identify and arrest those responsible for spreading.

Thailand's mangrove forests along the coastal area of ​​3,100 km and over the past 10 years, approximately 6,635 Rai of forests have been destroyed. So far 990 cases of mangrove encroachment in court, said the Natural Resources and Environment Minister Vichet Kasemthongsri.

ฮือฮา! ตั้งดาวโป๊หนังเกรด 3 เป็นสมาชิกสภาที่ปรึกษาการเมือง

เกิดเสียงวิจารณ์ดังขึ้นมาทันที เมื่อดาราสาวผู้โด่งดังในแวดวงหนังเกรด 3 ฮ่องกงเมื่อ 10 กว่าปีก่อน “ผังตัน” ได้รับเลือกให้เป็น “สมาชิกสภาที่ปรึกษาการเมือง” ประจำกานซู่
กลายเป็นเรื่องฮือฮาอยู่ไม่น้อยเมื่อ ไดอานา ผังตัน อดีต ดาราสาวสุดเซ็กซี เจ้าของหน้าอกหน้าใจขนาด 36F แห่งวงการหนังเกรด 3 จันดารา ปัจฉิมบท เมื่อสิบกว่าปีก่อน เพิ่งจะได้รับการแต่งตั้งให้เข้าเป็นหนึ่งใน สมาชิกสภาที่ปรึกษาการเมืองประจำกานซู่ พร้อมเสียงวิจารณ์ในแง่ต่างๆ มากมายกับการเลือกให้นักแสดงสาวที่เคยมีผลงานเซ็กซี่วาบหวิวเปิดเผยเนื้อ หนังในผลงานหลายเรื่อง ให้มีตำแหน่งทางการเมือง

โดยดาราวัย 40 ปี กล่าวระหว่างเข้าร่วมประชุมครั้งแรกที่หลานโจว เมืองหลวงของมณฑลกานซู่ เมื่อวันพฤหัสบดีที่แล้ว ว่าทุกคนไม่ควรจะมาตัดสินเธอตอนนี้ แต่อยากจะพิสูจน์ตัวกับการทำงานเสียก่อน
อันที่จริง ผังตัน ไม่ใช่คนดังจากแวดวงบันเทิงเพียงคนเดียว ที่ได้รับเลือกให้มีตำแหน่งทางการเมืองในบทบาทสมาชิกสภาที่ปรึกษาของเมือง ใหญ่ต่างๆ อย่างในเขตมณฑลกวางตุ้งก็มีการเลือกให้ โจว ซิงฉือ และ เจิ้ง จื่อเหว่ย เข้าทำหน้าที่ หรือที่ ฉงชิ่ง ก็มีนักเปียโนชื่อดัง ลี่ หยุนตี้ และที่เหอเป่ย หวาง เป่าเฉียง ก็ได้นั่งในตำแหน่งสมาชิกสภาที่ปรึกษาการเมือง

อ่านต่อที่นี่

ลูลู่-ลาล่ายันแยกวง เปิดโปงลางอีกคณะ แจง”จากกันด้วยดี”

ความคืบหน้าเกี่ยวกับกรณีข่าว “โปงลางสะออน” กลุ่มศิลปินชื่อดังวงแตก เนื่องจากมีปัญหาภายในนั้น ล่าสุดเมื่อวันที่  31 มกราคม ที่ห้องอาร์เอส ฮอลล์ บริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) ลาดพร้าว 15  ลาล่า-ขวัญนภา เรืองศรี และ ลูลู่-ดวงฤดี บุญบำรุง สองสาว อดีตสมาชิกวงโปงลางสะออน เปิดแถลงข่าวชี้แจงว่า ในงานแสดงของวงโปงลางสะออน ที่วัดท่าหลวง พระอารามหลวง จ.พิจิตร เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2556 ที่ผ่านมา ซึ่งเธอทั้งสองคนไม่ได้ไปร่วมงานแสดงนั้น ไม่ได้เป็นการเบี้ยวงาน เนื่องจากเธอทั้งสองได้ลาออกจากวงโปงลางสะออนตั้งแต่วันที่ 3 มกราคม และได้แจ้งกับผู้ใหญ่และทางวงชัดเจนแล้ว

สำหรับสาเหตุที่ออกจากวงนั้น สองสาวระบุว่าเป็นเพราะความคิดในการทำงานไม่ตรงกับวงและอยากลองทำงานใหม่ๆ เช่นงานพิธีกรและละครโทรทัศน์หนังไทยดูบ้าง จึงตัดสินใจแยกออกมาเป็นศิลปินคู่ในชื่อ “ลูลู่ ลาล่า โปงลางอาร์สยาม” พร้อมกันนี้ยังยืนยันว่า การแยกทางกันจบลงด้วยดี ไม่มีความขัดแย้งกันตามที่เป็นข่าว

“วงโปงลางสะออนยังไม่แตกนะคะ ยังมีเหมือนเดิม เพียงแต่ไม่มี ลูลู่-ลาล่า เพราะแยกมาเซ็นสัญญากับอาร์สยามต่างหาก จะใช้ชื่อว่า ลูลู่-ลาล่า โปงลางอาร์สยาม ค่ะ” ลูลู่ กล่าว

อ่านต่อที่นี่

คลอดมาตรฐานข้าวขาว ผู้ส่งออกต้องขึ้นทะเบียน

กรมการค้าต่างประเทศกำหนดให้ข้าวขาวเป็นสินค้ามาตรฐาน แบ่งเกรดเป็น 8 ชนิด คาดมีผลบังคับใช้ปลาย เม.ย.หรือต้น พ.ค.นี้ ผู้ส่งออกต้องขึ้นทะเบียน และต้องผ่านการตรวจสอบก่อน

นายทิฆัมพร นาทวรทัต รองอธิบดีกรมการค้าต่างประเทศ เปิดเผยข่าวเศรษฐกิจว่า กรมฯ ได้ประกาศกำหนดข้าวขาวเป็นสินค้ามาตรฐานและมาตรฐานสินค้าข้าวขาว คาดว่าจะมีผลบังคับใช้ในช่วงปลายเดือน เม.ย. หรือต้นเดือน พ.ค.2556

โดยกำหนดมาตรฐานข้าวขาวออกเป็น 8 ชนิด คือ ข้าวขาว 100% ชั้น 1, ข้าวขาว 100% ชั้น 2, ข้าวขาว 100% ชั้น 3, ข้าวขาว 5%, ข้าวขาว 10%, ข้าวขาว 15%, ข้าวขาว 25% เลิศ และข้าวขาว 25% โดยข้าวขาวแต่ละชนิดจะมีส่วนผสมในเรื่องข้าวเต็มเมล็ด ข้าวหัก ข้าวเมล็ดแดง เมล็ดเหลือง เมล็ดท้องไข่ เมล็ดเสีย เมล็ดลีบ ฯลฯ แตกต่างกัน และต้องมีความชื้นไม่เกิน 14.0% และไม่มีแมลงที่ยังมีชีวิตอยู่

อ่านต่อที่นี่

 

 

In defense of video games as art

Art is defined as "the expression or application of human intelligence and creative imagination." I think video games fall into this category, like many, although this is not a view that is universally recognized. Therefore, I will present an argument in defense of video games as art, on the basis of its emotional impact and immersion.
Video games offer a level of immersion not found in any other art form. For a film is a passive experience, where the public is at the mercy of the director. They only see what he / she wants them to see, feel only what he / she wants to feel, through the combined use of images, characterization and music. In a video game, the user has control over their experience. Yes, the overall trip is still dictated by the creators of the game, but giving the user control of the protagonist, allowing them to divert to areas where developers may or may not have wanted to leave, and are able to create from their experience. This level of connection between character and the user creates a deeper sense of immersion. It allows one to step into the shoes of a character, and experience a new world through your eyes and your perception. The last few games (Heavy Rain, for example) have gone further in creating emotional experiences for the development of an adventure film, whose outcome is determined by the player's actions, and by using the quick time, "where the user presses the right buttons on the controller when the icon appears on the screen, which are able to extract the user's real emotion, because buttons frantically beaten, feeling every turn and near miss as if they themselves would suffer actual failure.
Of course, the level of immersion and the overall feeling you get at the end of an experience like this is totally on the person, as it is in any art form. That is why I would call the game an art form, as they have the ability to make users feel, and leaves a lasting impression, even after he left the driver. What other device can share the pain of a lonely traveler through endless sands, then participate in harrowing battles with monstrous creatures whose motives are not necessarily bad, or the simple joys and removing perverse launcher rocket-propelled grenade in the middle a fictional street, city, yet surprisingly realistic, then goes on a rampage of biblical proportions? In real life these actions would be impossible, terrible, very or impractical and morally reprehensible. In video games, however, we can enjoy these tours dark fantasies and experience that once would have been confined to the imagination of some, and never realized on the screen, or made with level of immersion and the user's freedom than modern video games have to offer.
The opposition can argue that these emotions fall is negative, and are quoted in real life massacres and point to the game as the catalyst for these events. I would say that instead of attracting these negative emotions, video games offer a catharsis for normal human beings and morally responsible (ie, people who in real life, in normal circumstances would never kill another human being.) I would say that one who commits an act of violence does not because of video games, but as the result of his own fractured psyche. To blame video games would be to ignore the deeper emotional problems of the individual.
Ask any player to describe an emotional experience he had with a video game, and get a story. They can describe their frustration with a boss battle almost impossible, which was filled with rage, and he threw his driver into the ground, only to pick it up again with the purpose and keep trying until you conquered your enemy and then describe the pure ecstasy of success when they finally achieved their goal. You can share the sadness I felt when a beloved character died, a man who had been for hours, invest in its emotional arc, and then feel true despair, when this character was gone. These moments are no less powerful than they are in the movies, or books, or music. I would say are even more powerful, as the user is in control, and in some cases may have been his actions that led to this heartbreaking time he stayed with them as a reminder of that incredible journey.
Of course, video games still exist as pure entertainment, as expected. The medium is still relatively young, and yet has made great strides towards its recognition as a respected art form. The stigma that video games are reserved for the margins of society has come, despite the negative connotations surrounding it remain. For every game like Heavy Rain (and not many) there is another Call of Duty (lots), which has become a source of cheap thrills and big explosions, leaving aside the great innovations thrown out its fourth installment, which is what made it extremely popular in the first place. This series seems to have encouraged a new player stereotype: the immature teenager, illiterate, and stunted emotional screaming obscenities in your headset while running around the map, guns blazing. I would say that these games are simply the equivalent of Hollywood films nonsense got into our throats every summer. They are less irritating to those who appreciate the artistic integrity, but have their place. If this last statement sounded pretentious (I think so) I should clarify by saying that I like Call of Duty for their epic set pieces, senseless though it may be, and thrilling online multiplayer mode with its reward system constant that is very addictive and fun, and I do not pretend for a moment that a game has to have an artistic value to be good (despite the good games do not usually have artistic value). I just think that the potential of great artistic value is inherent in the middlegame.
In conclusion, I firmly believe that video games should be recognized as an art form along with the cinema, literature and music. Because the level of immersion, and their ability to get in closed worlds, once to the imagination, video games offer unique experiences that make us feel, like any art form will be very.
Note: I wrote this article in less than an hour, and since then I noticed some flaws in my arguments decently important. I will probably return to this later with a more realistic perception of the modern game, but for now I'll just include this paragraph recognizing the generalizations in this article from an issue that can get some depth (whether or not something that can be called art) ... Now I wonder whether or not it is fair to say that this is a profound issue. I really just stop writing. far. I could go. But I will not. Sorry.